Het wordt mijn derde keer. Als lijsttrekker van Leefbaar Almere, bedoel ik. De eerste editie was in 2002. Negen zetels, vier meer dan de peilingen hadden voorspeld. We waren nieuwkomers en wars van de politieke elite die Almere tot dan bestuurd had. De verkiezingsavond brachten we niet door in het stadhuis, maar in een zaaltje van Haddock Watersport, een gezellige jachthaven met café aan het Weerwater in Almere Stad.

Er is een foto die werd gemaakt toen de triomf daar was. Je ziet allemaal even verhitte als blije gezichten. Slechts één man staart ietwat uit het lood geslagen voor zich uit. Die man ben ik. Wellicht trok mijn toekomst 2002-2006 als partijleider aan mijn geestesoog voorbij. Als grootste fractie in de gemeenteraad zouden we waarschijnlijk niet aan coalitiedeelname ontkomen. De vraag was hoe al die onervaren nieuwe raadsleden in een decor van compromissen sluiten, geven en nemen, luisteren naar elkaar en naar anderen zouden gedijen.

Nou, geheel rimpelloos verliep dat proces niet. Als wethouder en loco burgemeester moest ik mij duaal opstellen, maar als ik weer eens een binnenbrand moest blussen, zuchtte ik ‘nu maar even niet duaal’.

Ik heb een goede raad voor nieuwe partijen die met veel zetels gemeenteraden gaan veroveren. Houd er rekening mee dat ongeveer dertig procent van de debuterende fractieleden niet met het fenomeen coalitie kan omgaan. Deze nieuwbakken politici verstaan onder ‘nieuwe politiek’ dat anderen precies doen wat zij zeggen. Ze discussiëren niet, nee, ze leggen het nog één keer uit. En als ze hun zin niet krijgen, worden ze boos en gaan ze met hun portefeuille zwaaien. Denk vooral niet dat ze hun raadszetel zullen teruggeven aan de partij waarvoor ze op de kieslijst stonden. Hoe komt u dáár nou bij? Ze beginnen enthousiast voor zichzelf, verzamelen nieuwe geestverwanten met wie ze vervolgens ruzie krijgen en aan het eind van de raadsperiode verdwijnen ze gedesillusioneerd in de vergetelheid.

De tweederde die met vallen en opstaan voort ploetert, vindt langzaam maar zeker z’n weg. Het is net als met wijn en Franse kaas: die moeten rijpen. Als gemeenteraadsleden daartoe de gelegenheid krijgen, kunnen ze ècht iets betekenen voor de gemeente.

Frits Huis

tekstschrijver BMC en raadslid van de gemeente Almere